Final celebration en T4T blog

Tijdens de celebration een kort stukje getypt op mijn telefoon. Tijdens de lange speeches. Hoewel we zojuist opveerden toen de deputy gouverner zojuist een gift van 50.000 shilling aankondigde. Nog voor hij weer in zijn zwarte auto wegscheurde stond het al op de telefoon van Francis. Toch mooi dat de lokale overheid het belang onderschrijft van onze projecten.

Vanmorgen gestart in de lerarenkamer van de TTC met de evaluatie van de afgelopen week door onze schoolleiders. In maart komen we weer terug. Voor de tussentijd hebben ze een ontwikkelplan opgesteld. Ik kijk uit naar de volgende reis. Helaas zonder Gert Jan ( die verwacht dan een volgend kleinkind), maar met Belinda.

Vanacht gaat de groep terug naar Nederland. Gert Jan, Jan en ik gaan nog drie dagen op Safari, in Tsavo west en east. Dat houd ik bij op Polar steps

Hieronder het blog dat ik schreef met Ruud voor onze website.

De schoolleidersopleiding, een vernuftig systeem

Toen we in 2007 een schoolleidersopleiding in Kenia begonnen (net als bij ons voorheen, moesten schoolleiders zelf maar zien hoe ze het deden, er was geen opleiding voor), konden we niet bevroeden hoe dat er in 2025 uit zou zien. Met 4 Nederlandse opleiders en 16 Nederlandse coaches gingen we met zo’n 20 deelnemers van start. Inmiddels geven 4 Keniaanse T4T trainers, deelnemers van toen, de cursus, in de praktijk ondersteund door alleen maar Keniaanse T4T coaches. Zij hebben na hun eigen diplomering van T4T een training coaching gevolgd. Allemaal zeer gemotiveerd, deskundig en gecommitteerd aan T4T. En zo komt het dat bij de start van de zevende opleiding maar liefst 40 mensen in hun vrije weekend in Forrest Lodge vol ambitie wachten op de komst van de Nederlandse trainers, Gert Jan en Michiel. Zij hadden vorige week vrijdag samen met de Keniaanse coaches en trainers het weekend goed voorbereid. Ook de samenwerking met de TTC Kwale (Pabo) in Kinango werd verstevigd d.m.v. een succesvolle vergadering aldaar. Samen met hen is dit jaar deze zevende schooleidersopleiding ontworpen en zijn er een leerlijnen ‘actieonderzoek’ en ‘werken in een professional learning community (PLC)’ aan de opleiding toegevoegd. Ook volgend jaar zal er elke maand een digitale afspraak zijn om dit proces goed te blijven volgen. Bij hun binnenkomst worden Gert Jan en Michiel aangenaam verrast. In tegenstelling tot hun eerdere ervaringen zitten alle Kenianen al klaar. Op zondag kan zelfs een half uur eerder gestart worden. Ze moeten in de toekomst zelf echt eerder opstaan om op tijd te zijn. De omgekeerde wereld. Gedurende de week zijn de schoolleiders op hun school begeleid (vier dagen in totaal) en was hun PLC-buddy op school aanwezig (coach, 2 schoolleiders die elkaars buddy zijn gedurende deze twee jaar en soms een coachee). Zaterdag sluiten we af met een evaluatiebijeenkomst en maken ze een plan voor de komende vijf maanden waarin ze elkaar ook blijven bezoeken. We zijn verrast door het hoge niveau van de nieuw gestarte schoolleiders en daarnaast heeft de kwaliteit van de Keniaanse begeleiding ook een enorme sprong voorwaarts gemaakt.

Michiel Leijser en Gert Jan Veeter

Nieuwe coachees verrast

Zes coachees, die dit weekend ook al aansloten bij de cursusdagen, verschijnen maandag in hotel Last Moran in Ukunda. In het kader van Shift the power en de voortgang van de opleiding, sluiten ook Daniëlla Schotman (NL) en Warraka Mkello (Kenia) aan bij de trainers Mohamed Tenga (Kenia) en mijzelf. Zo leiden we niet alleen nieuwe coaches, maar ook trainers op. De rollen zijn verdeeld en vol vertrouwen mag ik vooral op mijn handen zitten. Tenga begint: ’Waarom denken jullie, dat je voor deze training bent uitgekozen?’ Een van de coachees: ‘Omdat ik dat heel graag wil.’ Een ander: ’We zijn heel gemotiveerd en beloven de training helemaal af te maken.’ Dat zijn inderdaad belangrijke argumenten, maar potentiële geschiktheid speelt ook een belangrijke rol. En die is gebleken bij het praktijkassessment afgelopen maart. ‘Oké, kom allemaal even naar deze ruimte,’ vraag ik hen als ik ook mijn deeltje mag doen. ’Van elk duo is één de coach en de ander een robot, die alleen enkelvoudige opdrachten met omhoog, omlaag, naar links etc begrijpt en ledematen, één tegelijk. De robot gaat op zijn/haar rug op de grond liggen.’ Vertwijfelde gezichten kijken naar elkaar. Op de grond? Liggen? Tenga trekt een laken van een van de tafels en biedt dat aan. Sommige liggen echter al. ‘Probeer nu de robot omhoog te coachen’, vervolg ik. Iedereen doet mee en de lol is groot. Het lukt alleen met een beetje smokkelen, maar de metafoor is duidelijk: je moet als coach bedenken welke kleine stappen soms nodig zijn om iemand verder te helpen. Lastig als je dingen zelf vanuit automatisme doet. Het ijs is gebroken en de gretigheid om te leren extra aangewakkerd. Zeker als we de metaforische energizer van de vallende stoelen over leiden en volgen ook nog doen. ‘Wat kunnen we nu nog meer verwachten?’ Deze dag in ieder geval nog veel van de twee coaches in opleiding, blijkt al snel. Warraka en Daniëlla laten zich meteen al flink zien.